Je eerste ECHTE zonnebrand...

Ik herinner me dat ik in de zomer opgroeide in Californië, god, ik leefde in mijn zwempak en rolschaatsen, verkocht limonade voor het huis, we hadden altijd het beste zwembad in de voortuin, een van die grote plastic zwembaden met de glijbaan erin, waar alle kinderen uit de buurt in zaten. We hadden een oprit die glad was als het nat was en die we konden gebruiken als een slip-nglijbaan, wij als kinderen leefden gewoon ons leven in de zon. Ik bleef altijd mooi bruin.

Mijn allereerste zonnebrand die ik ooit heb gehad, zal ik nooit vergeten. Ik dacht altijd dat ik onoverwinnelijk was, ik wist eigenlijk niet wat zonnebrand is, ik wist nooit dat de zon me zo in elkaar kon slaan. Ik vertrouwde en hield van de zon..

Onze familie kwam hier naar Vegas, dit was onze eerste familiereis naar Vegas. We kwamen 's avonds aan en kwamen plotseling over de Cajon Pass-berg, met het oog op al die fonkelende lichtjes van Las Vegas, iets wat ik nog nooit eerder heb gezien. Ik zag de melkweg op het land, we zouden regelrecht het universum van sterren binnenrijden . Papa was onze astronaut, hij reed ons de ruimte in!

We kwamen aan in Vegas, ik was zo verbijsterd en ingenomen met dit glorieuze zicht, elke oogwenk was helder als overdag, flitsend en stralend in elke denkbare kleur. Eén ding waar ik mijn ogen op richtte waren de ZWEMBADEN.. omg.. zwembaden met GROTE glijbanen, niet zoals de 5 inch glijbanen die we thuis hadden, deze zwembaden hadden glijbanen van 10, 15, 6 meter lang. Sommige waren gebogen als een slang, andere namen je rond en rond. Deze verlichte geneugten van plezier waar we van zouden genieten als de ochtend aanbrak.

We kwamen eindelijk in ons motel terecht, te laat om te gaan zwemmen, nauwelijks in staat om te slapen terwijl we aan dat zwembad dachten, eindelijk aan het uitrusten... de ochtend brak aan.
Het was zes uur 's ochtends, we trokken onze zwemkleding aan, bliezen 30 minuten vlotten op, pakten een handdoek en renden naar het zwembad. Zonder erbij na te denken sprongen we er gewoon in.. aaaah koud sprong eruit.. aaaahh warm sprong erin.. lol. Hoe dan ook, de dag ging door, we gleden, spetterden, zwommen, zweefden en gingen liggen voor onze zogenaamde bruine kleur. Terwijl je daar bent, weet je niet wat het met je doet, en ik wist het niet totdat ik naar de motelkamer ging om te douchen, ik merkte dat ik een heel andere kleur had...

IK BEN ROOD..rood als kreeft, vanaf de bovenkant van mijn hoofd in mijn hoofdhuid tot aan het puntje van mijn pinkteen. Binnen een paar uur kon ik niet bewegen zonder pijn. Ik brandde overal. Er was een stoel in de kamer met een poef. Ik ging er langzaam in zitten en met zoveel pijn tilde ik mijn benen erop, ik legde mijn armen op de armleuning. Het voelde alsof ik in een compleet rood gipsverband zat, ik kon me niet bewegen, ik was lichtjes opgezwollen en mijn lippen leken op een malversatie van botoc, alleen al het knipperen met mijn ogen maakte me aan het huilen, zelfs niet om te denken dat ik nu overgeleverd ben aan mijn zuster... Zuster... jij kwaadaardige, slechte ding, ga weg van mij... raak me niet aan... durf niet te veel mee... aaaaahhhhh.. ze porde me

Dus... heeft iemand gedenkwaardige zonnebrand? lol

Het is leuk om te zwemmen bij de YMCA. Je kunt lessen volgen en van kikkervisje naar voorn enzovoort gaan. Op een zomer "werkten" mijn broers bij "The Y" en waren daar de hele tijd, ook al lieten onze ouders mij meenemen. Ik was waarschijnlijk een jaar of 8.
Mijn broers konden mij niet goed in de gaten houden. Ik zag ze pas toen we naar de Y reden, en toen ze me eindelijk konden vinden om naar huis te gaan. Er was een speelkamer, een honkbalveld, een fitnessruimte met een trampoline en OMG een snackbar!
En het zwembad.
Ik werd gedwongen les te nemen, maar toen de lessen voorbij waren, kon ik de hele dag vrij zwemmen. Ik denk dat de taak van de badmeester meer op babysitten leek, aangezien ik mijn broers nooit in het zwembad zag (of, als ik dat wel deed, ze ver weg bleven van de 'baby' van het gezin).
Ik wist een beetje over zonnebrand. Ik deed de zonnebrandcrème van Sea&Ski op (wat een grapje, waarschijnlijk ongeveer een 2 op de huidige SPF-schaal) die wegspoelde zodra hij nat werd, maar ik was nog maar een kind. Omdat ik niet de beste zwemmer was, zat ik meestal in het ondiepe gedeelte, dat bijna tot aan mijn schouders reikte.
Op een dag kwam ik thuis en had blaren op beide schouders. Ik huilde en huilde. Ik kon geen kleren aantrekken – mijn vader gaf me eindelijk een van zijn T-shirts – het soort zonder armen – alleen een klein riempje over de schouders. Ik herinner me dat het kleine bandje steeds geel en korstig werd en aan mijn sijpelende blaren bleef plakken. Ik huilde en huilde nog meer. Toen vloog de parkiet, George (George is een brave jongen...mijn naam is George) naar mij toe om mij te zien en waar zou hij landen? Op de schouders! Met zijn vogelklauwen. Nog meer huilen. Waar zou je mij volgende week kunnen vinden? In het zwembad van de Y.
Ik heb het erger gehad: als tiener op het strand, oh de pijn.

Mijn jongste dochter, Saxon, had een heel lichte huid. Haar kleuterklas ging naar Splashtown. Ik heb die dames zeker tien keer verteld. ZORG ERVOOR dat je VAAK VEEL van deze zonnebrandcrème op haar smeert! Ik wilde aan het einde van de dag de politie bellen toen ik mijn paarse kind ophaalde. Niet alleen rood. Paars. De artsen zeiden dat ze op die ene dag drie jaar schade door blootstelling aan de zon had opgelopen. Ik heb veel sproeten door de zon. Saxon heeft nu, op 19-jarige leeftijd, vrijwel niets anders dan sproeten. Ik ben nog steeds boos op die verdomde kleuterschool.

Dat zijn allebei geweldige verhalen, ik vond ze geweldig, is het niet vreemd, breng je hele jonge leeftijd door in de zon, de plotselinge krijgsgevangene, en je krijgt de krijgsgevangene waarvan je niet eens weet dat je die hebt lol...

Ja, ik was ook erg ziek en kreeg last van alle blaren en pijn, de koude rillingen en de zwelling. Mijn ouders wilden me naar het ziekenhuis brengen, maar ik smeekte ze om dat niet te doen. Dus belde ze een verpleegkundige en kreeg advies. waar ik met mij op moest letten en gaf haar advies over hoe ik de zonnebrand moest behandelen, het hielp enigszins..maar ik moest de vakantie wel in die stoel doorbrengen.. Ik heb geen blanke huid, ik heb wel wat kleur op mijn huid ..

Ik heb VEEL zomers op het strand doorgebracht, maar ik ben nog nooit zo verbrand!