Een ‘downer’ van een gesprek

Afgelopen weekend vond er een vreselijke gebeurtenis plaats in een kleine stad niet ver van mij. Een sergeant-adjunct buiten dienst (uit dezelfde provincie waar mijn man met pensioen is) ging een herberg binnen, schoot zijn vervreemde vrouw en een van de drie vriendinnen met wie ze was dodelijk neer en maakte vervolgens een einde aan zijn leven. Hij schoot ook de derde vriend van zijn vrouw neer, die nog steeds in kritieke toestand verkeert. Onnodig te zeggen dat degenen die de hulpsheriff kenden in shock zijn dat een van hen zo'n gruwelijke daad zou kunnen begaan... met achterlating van een 13-jarige zoon en 3 jonge volwassen kinderen. We rouwen allemaal om de families van de slachtoffers, terwijl we proberen te begrijpen waarom mannen (en soms vrouwen) in een problematische relatie op een punt komen waarvan zij denken dat de enige uitweg is door hun echtgenoot/partner te vermoorden en vervolgens zichzelf. Soms nemen ze hun kinderen mee. Dit echtpaar had afgelopen zomer een scheiding aangevraagd, maar in de weken voorafgaand aan de afronding ervan besloot de man dat hij hun huwelijk niet wilde beëindigen en zich wilde verzoenen. De vrouw besloot dat niet te doen... en ging gelukkig verder met haar leven, weg van wat haar vriendin een 'controlerende relatie' noemde.

Ik heb gewoon nooit begrepen waarom een man zo bezitterig over een vrouw kan worden dat wanneer zij besluit dat de relatie voorbij is, hij vaak het idee oproept: "Als ik je niet kan krijgen, zal NIEMAND dat doen" en dan zijn toevlucht neemt tot iets dat zo erg is. onvoorstelbaar....waarom...waarom...waarom? Mijn man kende deze hulpsheriff niet goed, maar kende wel zijn 20-jarige zoon, die als rekruut met hem samenwerkte op de rivierpatrouille die hij tijdens de zomermaanden uitvoert. Geweldige jongen... wiens leven nooit meer hetzelfde zal zijn. En de 13-jarige zoon speelde voetbal met een van mijn kleinzoons... nog een geweldig kind, wiens leven zojuist verwoest is.

Ik hoor deze soortgelijke verhalen door het hele land en vraag me ALTIJD af... waarom? Maar deze is iets dichter bij huis gekomen, en ik kan niet stoppen met denken aan de families van de slachtoffers... en vraag me af... hoe kunnen we voorkomen dat deze verschrikkelijke dingen gebeuren. Onze lokale County Sheriff zegt dat ze al verschillende programma's tegen huiselijk geweld voor hulpsheriffs hebben opgezet, maar hij zei dat ze allemaal zullen worden herzien om te zien wat ze beter kunnen doen om dit soort tragedies in de toekomst te voorkomen. Is dat genoeg?

In eerste instantie dacht ik dat het iets van de bende was. Toen kwam het woord van wie en wat er gebeurde. Ik hoorde dat de man een echtscheiding had aangevraagd, maar probeerde om weer bij haar terug te komen.

Wie weet waardoor hij over de rand ging? Misschien was hij van het 'bezittelijke' type, misschien was hij beledigend. We zullen het nooit weten en soms hoor/zie ik dit en ik ben ook verbaasd dat "Gewoon weglopen" niet bij hen opkomt.

Dat is natuurlijk het probleem met psychische aandoeningen; ze sluipen langzaam binnen en tegen de tijd dat iemand het opmerkt, kan het te laat zijn.

Heel verdrietig Han. Ik zal de hele stad in mijn gebeden houden.

De ex-man van mijn dochter had wat woedeproblemen, lang verhaal, maar als ik zou zeggen dat hij een bodybuilder was, konden de meesten van jullie wel begrijpen waarom zijn hoofd in de war was. Hij ging uiteindelijk naar iemand toe voor zijn woedeproblemen en de adviseur belde mijn dochter en vertelde haar dat ze de autoriteiten op de hoogte hadden gesteld en dat ze haar belden om iedereen te laten weten dat hij een bedreiging voor haar en zichzelf vormde. Op die manier waren ze gewaarschuwd als ze de politie belde omdat hij de controle kwijt was of haar bedreigde. Ze zouden onmiddellijk actie ondernemen. Godzijdank is het nooit zover gekomen.