Een prachtig gedicht geschreven door een soldaat

Een ander kerstgedicht


De sintels gloeiden zacht, en in hun zwakke licht,
Ik keek de kamer rond en koesterde de aanblik.
Mijn vrouw sliep, haar hoofd op mijn borst,
Mijn dochter naast mij, engelachtig in rust.
Buiten viel de sneeuw, een deken van wit,
De tuin omtoveren tot een winters genot.

De fonkelende lichtjes in de boom geloof ik,
Voltooide de magie van kerstavond.
Mijn oogleden waren zwaar, mijn ademhaling was diep,
Veilig en omringd door liefde zou ik slapen.
In volmaakte tevredenheid, zo lijkt het tenminste,
Dus ik sluimerde, misschien begon ik te dromen.

Het geluid was niet luid en het was niet te dichtbij,
Maar ik opende mijn ogen toen het mijn oor kietelde.
Misschien gewoon een hoest, dat wist ik niet helemaal. Toen de
zeker geluid van voetstappen buiten in de sneeuw.
Mijn ziel beefde, ik had moeite om te horen,
En ik kroop naar de deur om te zien wie er in de buurt was.

Staand in de kou en het donker van de nacht,
Er stond een eenzame figuur, zijn gezicht vermoeid en strak.
Een soldaat, zo vroeg ik me af, zo'n twintig jaar oud,
Misschien een marinier, hier ineengedoken in de kou.
Alleen in het donker keek hij op en glimlachte,
Ik waak over mij, mijn vrouw en mijn kind.

"Wat ben je aan het doen?" Ik vroeg zonder angst:
‘Kom binnen, het vriest hier!
Leg je rugzak neer, veeg de sneeuw van je mouw,
Op een koude kerstavond moet je thuis zijn!"
Nauwelijks een moment zag ik zijn ogen verschuiven,
Weg van de kou en de sneeuw die in stuifsneeuw waait..

Naar het raam dat danste met het licht van een warm vuur
Toen zuchtte hij en zei: 'Het is echt goed,
Ik ben hier uit vrije keuze. Ik ben hier elke avond."
"Het is mijn plicht om vooraan in de rij te staan,
Dat scheidt je van de donkerste tijden.

Niemand hoefde mij te vragen, te smeken of te smeken,
Ik ben er trots op dat ik hier sta, net als mijn vaders vóór mij.
Mijn opa stierf in 'Pearl op een dag in december'
Toen zuchtte hij: 'Dat is een kerst die Gram zich altijd herinnert.'
Mijn vader stond op wacht in de jungle van 'Nam',
En nu is het mijn beurt en dus, hier ben ik.

Ik heb mijn eigen zoon al een tijdje niet meer gezien.
Maar mijn vrouw stuurt me foto's, hij heeft zeker haar glimlach.
Toen boog hij zich en trok voorzichtig uit zijn tas,
Het rood, wit en blauw... een Amerikaanse vlag.
Ik kan de kou en het alleen zijn overleven,
Weg van mijn familie, mijn huis en mijn thuis.

Door de regen en de natte sneeuw kan ik op mijn post staan,
Ik kan in een schuttersputje slapen met weinig te eten.
Ik kan het gewicht dragen van het doden van iemand anders,
Of mijn leven neerleggen bij mijn zus en broer..
Die aan het front staan tegen iedereen,
Om er voor altijd voor te zorgen dat deze vlag niet zal vallen."

‘Dus ga maar weer naar binnen,’ zei hij, ‘schrik niet van angst,
Je familie wacht en met mij komt alles goed."
‘Maar kan ik op z’n minst niet iets doen,
‘Je geld geven,’ vroeg ik, ‘of een feestmaal voor je klaarmaken?
Het lijkt allemaal te weinig voor alles wat je hebt gedaan,
Omdat je weg bent van je vrouw en je zoon."

Toen sprong er in zijn oog een traan op waar geen spijt in zat,
‘Vertel ons gewoon dat je van ons houdt, en vergeet het nooit.
Om thuis voor onze rechten te vechten terwijl we weg zijn,
Om je eigen wacht te houden, hoe lang ook.
Want als we thuiskomen, staand of dood,
Om te weten dat je je herinnert dat we vochten en bloedden.
Is betaling genoeg, en daarmee zullen we vertrouwen,
Dat wij voor jou belangrijk waren, zoals jij voor ons belangrijk was."

Alsjeblieft, zou je mij een plezier willen doen door dit naar zoveel mogelijk mensen te sturen?
mensen als je kunt? Kerstmis komt eraan en er komt wat krediet aan ons toe
Amerikaanse militairen, omdat wij deze kunnen vieren
festiviteiten. Laten we proberen op deze kleine manier een klein beetje te betalen van wat we schuldig zijn. Maak mensen
stop en denk aan onze helden, levend en dood, die zichzelf voor ons hebben opgeofferd.

LCDRJeff Giles, SC, USN
30e Marinebouwregiment
OIC, Logistiek Cel Eén
Al Taqqadum, Irak

MOOI!!!!!

O, gabby...

Wat een geweldig gedicht is het en het raakt diep in mijn ziel en ik kan me het verhaal duidelijk voorstellen...
Heel erg bedankt dat je het met ons deelt... Ik vind het geweldig!

Bedankt jongens!

Toen ik dit vorig jaar ontving... kwamen er tranen. Ik kon het gewoon niet helpen. Ik las het voor aan een vrouwelijke patiënt van mij die verpleegster was tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze huilde en vroeg om een kopie voor haar kerstkaarten. Het is heel hartverwarmend en verdrietig tegelijk.