Hoe zeg je: "Het spijt me"?

Wanneer je iemand pijn hebt gedaan, iets hebt gezegd wat je nooit had willen zeggen, wat je zei was eigenlijk precies het tegenovergestelde van de waarheid, maar je bevond je in een moment van grote pijn en pijn, alleen jezelf niet... en je hebt gemene woorden eruit gehaald. Hoe zeg je dat het me spijt en neem je de pijn weg die je hebt veroorzaakt, en word je vergeven?

En wat doe je als je hebt gezegd dat je dat bent, alles hebt gedaan wat je kunt om ze te laten zien, maar de persoon waar je zoveel om geeft je niet wil vergeven, de schade die je hebt veroorzaakt blijft hem of haar achtervolgen..

Is 'het spijt me' ooit genoeg om ze te laten zien dat je het niet meende, heb je het gevoel dat een verontschuldiging van iemand genoeg is of vind je dat ze in de hel moeten branden omdat ze je zo erg pijn hebben gedaan?

Wat is er werkelijk voor nodig voordat iemand begrijpt dat hij het niet meende, dat hij van je houdt en zou terugnemen wat hij zei, en liever zou sterven dan om je pijn te doen?

Wat vindt u van iemand die niet vergeeft?

God weet dat ik dingen tegen iemand heb gezegd uit woede en pijn. Ik zou echt willen dat ik niet de dingen zei die ik deed. Ik heb echt het gevoel dat als de persoon die je pijn hebt gedaan je kent, hij of zij weet dat je geen kwaad bedoelde. Je was gewoon boos. Misschien kunnen sommige mensen gewoon niet vergeven.

Ik heb het gevoel dat ik zonder vergeving een bezwaard hart zou hebben. Ik zou bepaalde dingen niet kunnen loslaten en ik kon niet van mijn leven genieten. Ik heb altijd iedereen vergeven die mij pijn heeft gedaan, zelfs de persoon die mijn vader heeft weggenomen. Ik vergeet het echter niet.

Vergeving is iets krachtigs, niet alleen voor de persoon die je vergeeft, maar ook voor je ziel.

Gewoon mijn 3 cent.



:-*

Dat zijn perfecte woorden.. een ‘zwaar hart’ zul je hebben zonder vergeving..

Ik denk soms dat als je niet vergeeft, je in dezelfde schoenen terechtkomt als degenen die niet vergeven zijn.. dat gevoel

De oprechtheid in een persoon is zeer waardevol, het is meer waard dan de daad van wat de persoon in het begin deed.
Soms lijkt het erop dat mensen daar geen zin meer in hebben..

Ik bied altijd gewoon mijn excuses aan. Meteen, geen drama, geen opwinding van het moment, wacht ik tot het kalmeert en zeg ik dat het me spijt. Ik geef een reden als ik kan, maar ik bied alleen mijn excuses aan.

Weet je wat ik meer dan wat dan ook wens? Dat mijn moeder maar één keer spijt zou hebben gehad. Voor één keer, voor wat dan ook. En niet in een van haar zelfvernietigende tirades, ik bedoel, ik ging gewoon op een normale dag zitten, keek naar de dingen en zei: weet je wat? Ik had het mis, en het spijt me. In plaats daarvan strafte ze zichzelf met ontkenning, en misschien zelfs met de angst dat ik haar nooit zou vergeven. Sterker nog, we kregen ruzie waarbij ze zei: 'Ik heb mijn excuses aangeboden, maar jij hebt gewonnen'. 'Ik laat het niet los', terwijl ze zich in feite nooit verontschuldigde. Ze wilde gewoon niet omgaan met de pijn die ze veroorzaakte. Dus als ik pijn veroorzaakt, en ik besef dat ik het heb gedaan, probeer ik het goed te maken. Ik wil het niet meteen accepteren, dat is hun perogatief, maar ik wed dat ze dat mettertijd wel zullen doen. Het enige wat we kunnen doen is onze rol, en als we de rol die we hebben gespeeld erkennen, zal het zijn zoals het hoort. Ik heb het gedaan. heb zelfs mijn excuses aangeboden voor kleine dingen aan mensen die me veel meer pijn hebben gedaan, gewoon om de deur naar communicatie en vergeving te openen, maar soms zijn ze er niet klaar voor. Ik denk dat het omgaan met een klein beetje vergeving soms betekent dat ze heel veel moeten erkennen meer ervan, en laat die beschermende muur los. Ik zou willen dat mensen zich bij mij zouden verontschuldigen, in plaats daarvan heeft mijn familie het vermogen om te ontkennen. Ontkennen, ontkennen, ontkennen, en dan pijn doen voordat zij eerst gekwetst worden. Het is zo vermoeiend. Ik heb mijn deel gedaan, nu is het aan hen. Ik denk dat mijn ziekte hen de stuipen op het lijf jaagde en hen aan het denken zette over hun eigen sterfelijkheid. Als de jongste van hun roedel bijna doodging, en ze bovendien over echte dingen begon te praten... nou, wat doet dat met hen lol. Het doet pijn, maar ik kan niets voor ze doen als ze zichzelf niet eens willen erkennen. Geef jezelf geen verwijten. Stel je voor: het enige wat we kunnen doen is wat we kunnen doen, en je bent een goed mens, en ze zullen je op tijd vergeven.

Eén woord voor jou, Bravo!

Sorry zeggen kan voor sommige mensen een van de moeilijkste dingen zijn om te zeggen. Voor mij spreken daden luider dan woorden. Als iemand berouw toont voor zijn daden, kan ik vergeven zonder dat de daadwerkelijke woorden worden gezegd.

Soms denk ik dat ik een fout kan vergeven. Ik probeer altijd te begrijpen waarom mensen de dingen doen en zeggen die ze doen. Als ik er grip op kan krijgen en begrijp waarom ze mij verkeerd hebben aangedaan, kan ik er mee omgaan. Ik denk dat er veel begrip en diepgravend onderzoek nodig is van de persoon die moet vergeven in een zeer ernstige situatie.

Ik weet niet zeker of het antwoord ligt in vergeven of in begrijpen waarom het überhaupt is gebeurd. Als je iemands daden niet kunt rechtvaardigen, hoe hard je ook je best doet, dan denk ik dat vergeving moeilijk is.

Je zei het goed, stel je voor dat je zegt... "Als je iemand pijn hebt gedaan, iets hebt gezegd wat je nooit had willen zeggen, wat je zei was eigenlijk precies het tegenovergestelde van de waarheid, maar je bevond je in een moment van grote pijn, en pijn, gewoon jezelf niet.. en gemene woorden eruit gesneden" De sleutel is dat je zelf pijn had en gekwetst was en is dat niet de reden dat we andere mensen toch pijn doen?

Ik hoop dat wie het ook is dat je vergeving nodig hebt, je precies hebt verteld wat ik van je heb geciteerd. Voor mij is dat begrijpen waarom je zei wat je zei. Vergeving zou gemakkelijk moeten zijn.

Je hebt een prachtige gave om jezelf te uiten, gebruik die gave en ik denk dat iedereen je zal vergeven.

Lippen